Derler ki vaktin birinde Hwanung isminde bir kahraman yaşarmış. Hwanung gökyüzünde
oturan Tanrı’nın oğluymuş. Günlerden bir gün babasından izin alarak dünyaya
inmek istemiş. Çünkü Hwanung dünyayı çok sevmiş Oğlunun isteğini kabul eden baba Tanrı,
dünyaya inerken Hwanung’a üç tılsım vermiş. Biri ayna, biri çan biri de
kılıçmış.
Ve…
Hwanung’a demiş ki: Ne zaman kendini unutursan bu aynaya bak. O sana dünyaya neden geldiğini, nereden geldiğini hatırlatacak. Ne zaman iyiliği çağırmak istersen bu çanı çal. Çanı çaldığında iyilik hep seninle birlikte olacak. Ne zaman ki dünyanın adaleti biterse bu kılıcı kullan. Bu kılıç İyi’yi Kötü’den ayırmanda sana yardımcı olacak
Sonra…
Hwanung dünyaya inmiş.
Elinde üç tılsım…
Masal burada bitiyor.
Masalın bittiği yerde bizlerin görevi başlıyor…
Eylediklerimizle hem kendimizi hem de izleyicimizi yüzleştirmek için ayna olmak, İyi’liğin bittiği yerde şifa olmak ve adaletin olmadığı yerde, İyi ve Kötü’nün ayrılamadığı yerde kılıç olmak.
Bu sergi, bugün unutulmaya yüz tutan ve bizleri artık kaybolduklarına inandırdıkları tılsımları bir araya getirmek için , Yol’umuzu yeniden bulabilmemiz için sizlere açık çağrıdır.
Gelin tılsımları birleştirelim…
Hwanung dünyaya inmiş.
Elinde üç tılsım…
Masal burada bitiyor.
Masalın bittiği yerde bizlerin görevi başlıyor…
Eylediklerimizle hem kendimizi hem de izleyicimizi yüzleştirmek için ayna olmak, İyi’liğin bittiği yerde şifa olmak ve adaletin olmadığı yerde, İyi ve Kötü’nün ayrılamadığı yerde kılıç olmak.
Bu sergi, bugün unutulmaya yüz tutan ve bizleri artık kaybolduklarına inandırdıkları tılsımları bir araya getirmek için , Yol’umuzu yeniden bulabilmemiz için sizlere açık çağrıdır.
Gelin tılsımları birleştirelim…
------------------------------------------------------
Kore’nin kuruluş öyküsünden ve Hwanung’un tılsımlarından
yola çıkarak bu sergi daveti için üç kavram belirledik. Bunlardan ilki “Ayna”,
ikincisi “Çağırmak” üçüncüsü “Doğru
yargı”.
Ayna
Sanatçı ; dünyada bulunan olarak, dünyanın kendisine sunduğunu, dünyadalık ile ilgili derdini daima onu izleyene açıkça ve olduğu gibi yansıtan bir aynadır. Bu ikili görüntüde hem kendiyle yüzleşir hem de kendini izleyenin eline – karşıdakine- elindeki aynanın bir parçasını verir. Böylelikle aynadan yansıyanı çoğaltarak hatırlatma görevini üstlenir. Sözü Hwanung’a söylenen sözün aynıdır.
“Nereden geldiğini ve ne olduğunu unutma!”
Çan
Sanat eseri bitimsiz bir çağrıdır. Asırlar boyunca –her
asırda farklı hallerde ama yine de kendi kalarak- insanlık durumunu; şefkati, hüznü, aşkı, sadeliği ve saflığı
ünleyen, toplumların tarihleri boyunca unutmaya meyilli oldukları ortaklıkları,
yani temelde basit ama derin insanlık
hallerini geriye çağıran Çan görevini üstlenir. Çan sanatçının elindedir. Çanı
çalmak onun yazgısıdır.
Kılıç
Kılıç
Sanatçı adil bir
kılıçtır. İzleyiciyi dünyanın
görünenleri ile görünmeyen ama var olduğunu bildiği, inanmak istediği - sadece
“bir insan” olduğu ve insanlıkta eşit olduğu gerçeği ile yüzleştirirken
, adaletsizliğin arttığı her yerde içindeki ve elindeki kılıcı – kalemi,
kağıdı, fırçayı, boyayı, taşı, ağacı , çamuru-
kullanmakla yükümlüdür. Kılıç’la gelen adalet sanatçının içindedir.
Sanatçı o adaletle doğar.
Peki o halde Hwanung kimdir?
Yanıtı sizlere bırakıyoruz…